วันนี้ รีบกลับบ้านมาเล่นกับพอส..ตั้งแต่เรียนโท..ไม่ค่อยได้เจอพอส ไม่ค่อยได้เจอเด ไม่ค่อยได้เจอแม่...
จนพอกลับมาบ้านเมื่อก่อน เดจะบอกพอสว่า มาเล่นกับพี่ขวัญหน่อย ไม่ค่อยได้เจอกัน
4 ปีแล้วที่บ้านนี่มีพอส..รอยยิ้ม เสียงหัวเราะของพอสนี่เหมือนเสียงสวรรค์
เอามาเล่นตั้งแต่ยังนั่งไม่ได้..ตอนมาแรกๆ อยู่ได้ไม่ถึง5 นาทีก็ร้อง เพราะแปลกที่..
เลี้ยงมาตั้งแต่ยังเดินไม่ได้ เห็นพัฒนาการ ตั้งแต่มือเริ่มกำ ตาเริ่มขวาง เวลาไม่พอใจก็เอาหัวพุ่งเข้าใส่
พอเริ่มเดินได้ ก็วิ่งๆล้มๆ หัวเราะตลอดเวลาที่อยู่กับเด ..พอสทำให้บ้านมีสีสันมากถึงมากที่สุด
ซื้อกล้องดิจิตอลเครื่องแรก ก็เพราะจะเอามาถ่ายรูปพอส..เดเอามือถือไปใช้ในเครื่องก็มีแต่รูปพอส
เกิดมาไม่เคยมีน้อง..ไม่รู้ว่าเค้ารักน้องกันยังไง แต่พอสนี่ นิ่งกว่ารัก
เดก็ไม่เคยมีลูกชาย..มีแต่ลูกสาว..ก็มีพอสนี่ละ ที่รัก ที่ติดคุณลุง..
พอสพูดได้คำแรกก็คือ "ตา" คำต่อๆมา ก็มีคำว่า "ขวัญไอยู่ในคำแรกๆที่พูดได้ด้วย
จากที่เคยมาอยู่ได้ 5 นาทีก็กลับ..ก็เริ่มมาหลับกลางวันที่นี่ พกเอาขวดนมขวดน้ำมาด้วย
พกแผ่นซีดีมา..จนตอนนี้พกของเล่นมา
กลับบ้านมาทุกครั้งคำแรกที่ถามเดก็คือ "พอสมาป่าว" "พอสอยู่ป่าว " เป็นอย่างงี้มา 4ปี
กลับบ้านมา เรื่องที่เดคุยด้วยทุกครั้งก็คือ เล่าเรื่องพอส..ทุกคนที่บ้านจะเอาเรื่องพอสมาเล่าให้กันฟัง
เล่าไป หัวเราะไป..พอสมันฉลาด..พอสมันน่ารัก..
พอสไม่ชอบกินข้าว แต่เวลามาที่บ้านพอสจะกินข้าว เพราะหลอกล่อให้พอสกิน เพราะกินแล้วมันสนุก มีคนแย่งกันกิน
เมื่อก่อนไปขายของที่เซ็นทรัลเวิล หน้าห้างมีร้านขายเสื้อผ้าเด็ก ก็จะซื้อมาฝากน้อง
4 ปีแล้วที่..ที่บ้านนี้ อะไรๆก็พอส..เป็นสิ่งสำคัญอย่างนึงที่สำคัญมากๆที่รวมทุกคนมาให้อยู่ด้วยกัน
แต่ตอนนี้ น้องพอสจะบินไปไกลแล้ว..เดบอกว่า" ต้องเรียกว่า พอสกลับไปอเมริกาสินะ เพราะเค้ามาจากที่นู่น เค้าเกิดที่นู่น"
วันนี้ถามพอสว่า "พอสไปแล้วไม่คิดถึงพี่ขวัญหรอ ไม่คิดถึงคุณลุงพงหรอ แล้วพอสจะไปทำไมอ่ะ"
พอสบอกว่า "ไปเอาของเล่น แล้วเดี๋ยวก็กลับ"
อยากให้เป็นอย่างงั้นจัง
ใครๆที่นี่..ก็เตรียมตัวเศร้า..เตรียมตัวเหงา..ตอนพอสไม่อยู่
แล้วก็คิดได้ว่า..อะไรๆมันก็เปลี่ยน เปลี่ยนแปลงไปตลอดเวลา..เราหยุดอะไรไว้ไม่ได้เลยสักอย่าง
หยุดให้พอสไม่โต..หยุดให้เค้าไม่ไปเมืองนอก..หรือหยุดให้พอสไม่ลืมเราไม่ได้
เพราะว่าพอสเพิ่งจะอายุๆได้ 4 ขวบ..และเมื่อโตขึ้นไป..ก็คงจะจำเราไม่ได้
จำไม่ได้ว่าเคยเล่นด้วยกัน..จำไม่ได้ว่าเคยรักกันแค่ไหน..เพราะน้องยังเด็ก
แต่เรามันดันจำ..จำได้ว่ามันน่ารักแค่ไหน..โอ่วคิดแล้วเศร้า..เหมือนคนกำลังจะโดนแฟนทิ้งเลย..แต่นี่ยิ่งใหญ่กว่านั้น
เหมือนกับว่า...เวลาที่มี มันเหลือน้อยลงทุกที ..นับถอยหลังวันที่แม่พอสจะมา..และวันที่พอสจะจากไป
ก็เหมือนกับเรารู้ว่า..เราจะมีเวลาเหลือที่จะอยู่กับคนที่เรารักมากแค่ไหน
มันมีทั้งความเศร้า..และความสนุก..เพราะเราต้องเก็บเกี่ยวช่วงเวลาที่มีอยู่ให้ดีที่สุด
เรื่องนี้ไม่ได้คิดถึงแค่พอส...แต่คิดต่อไปถึงพ่อและแม่..
4 ปี มันเหมือนจะนาน...แต่มองย้อนหลับไป มันไม่นานเลย กับความทรงจำที่ีมี อยากมี อยากอยู่ด้วยกันมากกว่านี้
อยากเห็นพอสโต อยากเห็ฯพอสอ่านหนังสือ เห็นพอสมีเพื่อน เห็นพอสเป็นคนดีๆ
พ่อกะแม่ก็คงรู้สึกกับเราอย่างงี้ ..อยากอยู่กับเค้าตลอดไป
แต่โลกนี้ไม่มีใครที่อยู่กับเราได้ตลอดไป..นอกจากตัวเราเอง
ถ้าจะเสียน้ำตาคราวนี้ ก็เพราะรักที่ดีๆที่ทุกคนมีกันนี่เอง...รักอย่างงี้คุ้มค่าที่จะเสียน้ำตาหน่อย
..ตอนนี้ก็เสียน้ำตาอยู่..แป่ว
